كانون فرهنگي و هنري صالحين

بخش جديد پاسخ به شبهات ديني

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Mon, 11 Aug 2008 16:45:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

((بخش جديد وبلاگ كانون مسجد عمار ياسرپاسخ به شبهات ديني))

جواب از شبهه در باره توسل به اولياي الهي
پرسش:
آيا توسل به معصومين (عليهم السلام) يک نوع شرک محسوب نمي شود؟

پاسخ:
توسل در لغت به معناي تمسک جستن به وسيله‌اي براي نيل به مقصود است. خداوند جهان هستي را بر اساس نظام اسباب و مسببات قرار داده است و فيض خود را تنها از طريق مجاري و اسباب اعطا مي‌کند«ابي الله ان يجري الامور الا باسبابها».[1]بنا بر اين انسان براي رسيدن به مقصود خويش، بايد به اسباب و وسايط متوسل شود. مثلا اگر بخواهد زمين خشک و بايري را به مزرعه‌اي سرسبز تبديل کند، بايد زمين را شخم بزند، نهال يا دانه را درون زمين بکارد و به موقع به آن کود و آب بدهد و... بر اين اساس، توسل لازمه زندگي انسان در جهان هستي است؛ جهاني که بر آن قانون اسباب و مسببات حکم فرماست.

بنا بر اين، خداوند که هستي عالم از اوست و ادامه هستي و هر حرکت، نيرو و تغييري وابسته به او و ناشي از فيض اوست، خود براي اعطاي فيض خويش، مجاري و اسبابي را قرار داده است. بر همين اساس، خداوند اموري را به عنوان اسباب و وسايل در جهت تقرب و نزديکي به درگاه خويش و برآمدن حاجات قرار داده است و ما را با توسل به آن امور، امر کرده است که مي‌فرمايد: «يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ ابْتَغُواْ إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جَاهِدُواْ فىِ سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»[2]اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد! و وسيله‏اى براى تقرب به او بجوئيد! و در راه او جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد!

«"وسيله" در اصل به معني تقرب جستن و يا چيزي که باعث تقرب به ديگري از روي علاقه و رغبت مي‌شود، مي‌باشد. بنا بر اين وسيله در آيه فوق معناي بسيار وسيعي دارد و هر كار و هر چيزي را كه باعث نزديک شدن به پيشگاه مقدس پروردگار مي شود، شامل مي‌گردد.»[3]هم چنان که نماز و روزه، احسان به يتيم، دستگيري از مستمندان، خدمت به خلق خدا و مانند آن، وسيله تقرب به خداوند هستند، استمداد به <**ادامه مطلب...**>ارواح مطهر پيامبران و ائمه و اولياي الهي عليهم السلام نيز وسيله تقرب به خداوند است. بنا بر اين همان خداوندي که به گفته شما عالم مطلق و ارحم الراحمين و... است، به ما دستور داده به اولياي الهي توسل جوييم که البته اين کار حکمت‌هايي دارد که در ادامه به آنها اشاره خواهيم کرد.

از طرف ديگر بايد توجه داشت که ما پيامبر(ص) و ائمه(عليهم السلام) را پيشوايان ديني خود دانسته و آنها را از هر جهت معصوم مي‌دانيم، با توجه به اين نکته، مشروعيت توسل زماني روشن‌تر مي‌شود که با روايات فراواني مواجه شويم که بر اهميت توسل تأکيد کرده‌اند؛ رواياتي که به گفته تفسير نمونه[4]به حد تواتر رسيده، يعني به قدري زياد است که ما را از بررسي اسناد آن بي‌نياز مي‌سازد. از جمله اين روايات، روايتي است که در آن مي‌خوانيم که مرد نابينايي براي شفاي خود از پيامبر (ص) تقاضاي دعا کرد و حضرت به وي اين دعا را تعليم کرد: «اللهم اني اسئلک و اتوجه اليک بنبيک محمد نبي الرحمة يا محمد اني توجهت بک الي ربي في حاجتي لتقضي لي اللهم شفعه لي» خداوندا، من از تو به خاطر پيامبرت، پيامبر رحمت، تقاضا مي‌کنم و به تو روي مي‌آورم، اي محمد! به وسيله تو به سوي پروردگارم براي انجام حاجتم متوجه مي‌شوم، خداوندا او را شفيع من ساز.[5]

اما دغدغه خاطر اصلي شما اين است که توسل، با توحيد و آياتي چون: «اياک نستعين» منافات دارد، ولي در پاسخ بايد گفت که:

يکي از اصول مسلم اسلامي، «توحيد ربوبي» است. توحيد در ربوبيت به اين معناست که «تنها خداوند، مالک حقيقي عالم هستي است و تدبير همه موجود عالم را بر عهده دارد و مي‌تواند به صورت مستقل و بدون نياز به همکاري يا اذن و اجازه موجود ديگر، در امور هستي تصرف کند و اگر يکي از مخلوقات او، به تدبير و تنظيم امور موجود ديگري دست مي‌زند، اين عمل او وابسته به اذن و اراده و قدرت خداوند و غير مستقل است». با توجه به اين نکته بايد گفت که تمسک به اولياي الهي، هرگز به معناي اعتقاد به استقلال آنان از خداوند در تأثير گذاري و برآمدن حاجات نيست، بلکه توسل به اولياي الهي، همراه با اين اعتقاد است که تنها خداوند است که مستقل از غير و بي‌نياز از غير، در عالم هستي تأثير مي‌گذارد و غير از او، تأثير گذاري همه اسباب و وسايل تحت قدرت و اراده و خواست خداوند و متکي به آن خواهد بود. بنا بر اين توسل به اولياي الهي در حقيقت توجه به خداوند است، زيرا احترام و عزت اين اشخاص نزد ما نيز تنها به اين خاطر است که آنها از مقربان در درگاه خداوند بوده‌اند و در راه او گام برداشته‌اند. بنا بر اين در آموزه توسل به هيچ وجه به افرادي که به آنها توسل مي‌شود نگاه استقلالي صورت نمي‌گيرد. جالب است بدانيد که در دعايي که شما تنها عبارت «اکفياني فانکما کافياي» را از آن نقل کرده‌ايد، به زيبايي توصيه ربوبي به تصوير کشيده است: در اين دعا مي‌خوانيم: «اللهي عظم البلاء و برح الخفاء... و اليک يا رب المشتکي و عليک المعول في الشدة و الرخاء اللهم صل علي محمد و اله الذين فرضت علينا طاعتهم فعرفتنا بذلک منزلتهم... يا محمد يا علي يا انصراني فانکما ناصراي و اکفياني فانکما کافياي...»

چنان که مشاهده مي‌کنيد، نگاه استقلالي تنها به خداوند است «عليک المعول...»و واسطه قرار دادن پيامبر و اهل بيتش عليهم السلام به خاطر احترامي است که آنها نزد خداوند دارند و نيز به خاطر شأن و جلال و عظمت آنها که خداوند ما را بدان آگاه کرده است «فعرفتنا بذلک منزلتهم» لذا با توجه به اين همه تأکيد و تصريح بر توحيد ربوبي مشخص مي‌شود منظور از «وانصراني فانکما ناصراي و اکفياني فانکما کافياي»، مقابله اولياء الهي با خداوند نيست بلکه منظور اين است که آنها وسايطي هستند که با توسل به آنها مي‌توان به قرب الهي رسيد و کافي بودن آنها از اين جهت است که توسل به اولياي الهي و اطاعت از آنها که مترادف با اطاعت از خداوند است، براي خير دينا و آخرت انسان کافي است و هرگز به معناي کافي بودن آنها در مقابل خداوند نيست.

در پايان ذکر اين نکته نيز ضروري است که اين که خداوند به پيامبران و اولياي الهي، چنين نقشي را داده که مردم به آنان به عنوان واسطه و مسبب بنگرند، علل و حکمت‌هاي مختلفي دارد که در اين جا به دو علت مهم اشاره مي‌کنيم:

اولاً: از آن جا که اين اشخاص، پيشوايان دين هستند و شناخت دين تنها از طريق آنها ميسر خواهد بود، خداوند با اين کار، اولياي خود را در کانون توجه و اقبال مردم قرار داده است تا در عمل، مردم با مراجعه به آنان و الگوگيري از آنها، به طريق هدايت و سعادت دست يابند.

ثانياً: از آن جا که اولياي الهي، انسان‌هايي مثل خود ما هستند، خيلي زود و راحت مي‌توانيم با آنان ارتباط عاطفي و نزديک، برقرار کنيم و همين ارتباط سريع، ما را به اين اسوه‌ها نزديک مي‌کند و ما را در معرض هدايت آنها قرار مي‌دهد.

[1] - بحار الانوار، ج 2، ص 90.

[2] - سوره مائده، آيه 35.

[3]-تفسير نمونه جلد 4، ص 364.

[4]-تفسير نمونه جلد 4، ص 371.

[5] - سنن ابن ماجه، ج 1، ص 441، مسند احمد بن حنبل، ج 4، ص 138.

منبع پاسخ: پايگاه حوزه7078، 7078

ويژگيهاي عبادت اميرمومنان علي (عليه السلام)

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Tue, 08 Jul 2008 02:24:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

ويژگيهاي عبادت اميرمومنان علي (عليه السلام)

از برترين امتيازات اميرمومنان (عليه السلام) كه تمام صفات برتر او به نحوي از آن سرچشمه مي گيرد، عبادت و بندگي اوست. عبادت او با همة امور زندگي پيوند داشت، برعكس عده اي كه در طول تاريخ اهل عبادت و رياضت بوده اند، ولي بريده از اجتماع و زندگي و خانواده به سرمي بردند.

درفرهنگ قرآن و روايات ، عبادت از اهميت والايي برخوردار است تا آنجا كه هدف خلقت انسان و جن عبادت و بندگي دانسته شده است. جامعيّت او صاف علي (عليه السلام) در جامعيّت عبادت او نهفته است.

عبادت او تمام اوصاف بايسته و شايسته عبادات را درخود فراهم آورده و برخوردار است كه به نمونه هايي اشاره <**ادامه مطلب...**>مي شود.

1- عبادت آگاهانه

از مهم ترين ويژگي يك عبادت برتر اين است كه عابد آن آگاه به معبود و آگاه به مسئوليت خويش و زمان خود باشد.

2- عبادت عاشقانه

وقتي معرفت وشناخت به معبوداصلي به حداعلاي خود رسيد، به دنبال آن عشق و محبت آشكار مي شود.

3- عبادت خاشعانه

نماز يكي از مهم ترين عبادات است و از ويژگيهاي مهم يك نماز مطلوب اين است كه انسان درحال نماز، خضوع و خشوع داشته باشد.

4- عبادت خالصانه

آن گاه كه معرفت و عشق وجود انسان را فراگرفت ، بوي شرك و ريا نيز از انسان دور مي شود و عبادت رنگ خلوص به خود خواهد گرفت.

5- عبادت مستمر

علي (عليه السلام) مي فرمايد: عبادت دائمي دليل پيروزي و نيك بختي است و سپاس گذاري هميشگي ، نشانة دريافت فزوني (نعمت) مي باشد.

6- ميانه روي در عبادت

نكته ديگري كه مولا علي (عليه السلام) به آن توجه دارد، اقتصاد و ميانه روي در عبادات است.

اما برترين عبادات كدامند؟

دراين بخش به نمونه هايي از برترين عبادات از ديدگاه امير موحّدان (عليه السلام) اشاره مي كنيم :

1- ركوع و سجود: از ميان عبادات ، برترين عبادتي كه انسان را بيشتر به خداوند نزديك مي كند، ركوع و سجود است .

2- انجام واجبات : آن حضرت فرمود : هيچ عبادتي همچون انجام دادن واجبات نيست .

3- انديشيدن : امام علي (عليه السلام) مي فرمايد: برترين عبادت تفكر است.

4- اخلاص

5- عفت و پاكدامني

6- بي رغبتي به دنيا

7- خشوع در مقابل خدا

8- پيروزي برعادت

کليد واژه ها : عبادت آگاهانه ، عبادت خاشعانه ، عبادت خالصانه ، عبادت مستمر

نويسنده : سيدجواد حسيني

امام حسين – عليه السّلام – از رسول خدا – صلّي اللّه عليه و آله – نقل كرد كه آن حضرت فرمود: كسي كه عمرش با قيام شب و عبادت خدا خاتمه يابد، اهل بهشت است. درنماز از خداي متعال درخواست مي كنيم كه: پروردگارا! ما را به راه مستقيم هدايت فرما. قرآن كريم مي فرمايد: راه مستقيم ، راه خداست. راه مستقيم ، راه انبياست. راه مستقيم، راه بندگي خداست. راه مستقيم ، توكل و تكيه بر خداوند است.

مسلماني كه به زنجيرهاي گناه بسته باشد و بخواهد نماز بخواند و به معراج برود و روحش را به پرواز درآورد، مانند پرنده اي است كه زنجير به پايش بسته است و قدرت پرواز ندارد؛ انسان با يد اين زنجيره هاي گناه را باز كند. اگر روزه و تحمل گرسنگي ماية نشاط روح است، نماز هم وسيلة پرواز روح است. نماز هم روح خضوع و خشوع را در نمازگزار ايجاد مي كند و نفس طغيانگرا او را رام مي سازد. يكي از دلايل برپايي نماز(جماعت) هم اين است كه نمازگزاران از حال بيچارگان باخبر باشند و از آنان دستگيري كنند.

کليد واژه ها : ساختار مسجد، فرهنگ و تمدن ، فعاليت مسلمانان ، محراب، گنبد

نويسنده : حسين ديلمي

وظايف و مسئوليتهاي شيعه علي عليه السلام

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Wed, 18 Jun 2008 23:51:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وظايف و مسئوليتهاي شيعه علي عليه السلام

و اما مسئوليت شيعه يا مسئوليت ما :

مسئوليت ما كه شيعه علي هستيم و به آن افتخار مي كنيم،

مسئوليت ما كه شيعه علي هستيم و دنيا ما را به جهت اميرالمؤمنين شناخته است كه :

(و معروفين بتصديقنا إياكم)

مسئوليت ما كه شيعه علي هستيم و خداي را بر تمسك به ولايت اميرالمؤمنين حمد مي كنيم:

الحمدلله الذي جعلنا من المتمسكين بولايه أميرالمؤمنين

آيا همين افتخار و اعتقاد و تمسك ما را بس است و ديگر مسئوليتي بر دوش ما نيست؟

پس علي وار بودن، علي وار زيستن و علي وار مردن چه مي شود؟

<**ادامه مطلب...**>

آيا همين كه بگوييم علي به عثمان بن حنيف كه از خواص اصحاب اوست فرموده شما نمي توانيد مثل من عمل كنيد و اينكه امام سجاد زين العابدين در مقابل زهد و عبادت اميرالمؤمنين احساس عجز مي كنند، اينكه امام باقر (عليه السلام) مي فرمايد: از ما معصومين هم هيچ كس توان انجام دادن اعمال علي (عليه السلام) را ندارد، آيا براي توجيه بي مسئوليتي ما كافي است؟

پس فرمايش علي (عليه السلام) چه مي شود، كه مي فرمايد :

إن لكل مأموم إماماً يقتدي به

هر پيروي را امامي است كه به او اقتدا مي كند و از او پيروي مي نمايد.

علي (عليه السلام) خود پاسخ ما را داده است و پس از ذكر سيره خود و ذكر اينكه شما توانايي چنين عمل كردني را نداريد، مي فرمايد :

و لكن أعينوني بورعِ و إجتهادِ و عقهِ و سدادِ

اما با پرهيزكاري و تلاش فراوان و پاكدامني و راستي مرا ياري دهيد.

پس سخن در اين نيست كه ما يا جامعه ما بتواند خود را همگون و همسان با علي بن ابيطالب كند. سخن در پيدا كردن سمت و جهت حركت است،‌يعني :

مسئوليت ما و جامعه شيعي و علوي ما قرار گرفتن در سمت وسويي است كه به علي (عليه السلام) منتهي مي شود.

مسئوليت ما قرار گرفتن در جبهه اي است كه علي (عليه السلام) علمدار اوست. پس اگر جامعه ما جامعه اي شيعي و حكومت ما حكومتي علوي است،‌با توجه به بارزترين شاخصه هاي اميرالمؤمنين در دوران حكومتش، مسئوليت فعلي ما چيست؟

1- تلاش جهت برقراري عدالت اجتماعي و تبديل آ‌ن به فرهنگ ملي

عدالت اجتماعي يعني يكسان بودن نظر و نگاه حكومت نسبت به آحاد مردم در مقابل قانون، امتيازات و برخوردها از يكسو و يكسان بودن حركت و نگاه و اشاره مسئولين از بالاترين رده ها تا پايين ترين رده ها در پرداختن به مشكلات مردم از سوي ديگر. يعني اينكه همه مردم جامع احساس كنند كه به طور يكسان از بركات نظام اسلامي بهره مند مي گردند و براي رسيدن به چنين مرتبه اي بايد هيچ يك از اصول و ارزشها تحت الشعاع ملاحظه كاري و شخصيت افراد صاحب نفوذ قرار نگيرد. و البته همين عدالت اميرالمؤمنين بود كه موجب شد كساني كه صاحب نفوذ بودند نتوانند او را تحمل كنند و در پايان هم (قتل في محراب عبادته لشده عدله). گر چه توده هاي مردم از عدالت اميرالمؤمنين مسرور بودند اما متاسفانه به علت ضعيف بودن قدرت تحليل مردم، افراد صاحب نفوذ برافكار مردم اثرمي گذاشتند و آنها را به انحراف و مخالفت مي كشيدند.

پس مسئوليت ما اجراي عدالت در هر مقام و منصب به مقدار توان و طاقت است.

بايد عدالتي را كه مي شود اجرا كرد ، به اجرا در آ‌ورد و براي رسيدن به آن ، مردم بايد معناي عالت را بفهماندن تا عدالت به صورت يك فرهنگ در آمده و قابل تحمل شود و مردم براي رسيدن به آن تلاش كنند.

2- علاج بيماريهاي اساسي جامعه اسلامي از طريق زهد علوي

اگر چه اكثريت مردم زمان اميرالمؤمنين كساني بودند كه از لذتهاي دنيا محروم بودند، اما اميرالمؤمنين همچنان بر زهد تأكيد مي كرد و خطابش در اين تأكيد با متمكنين و ثروتمندان جامعه بود. امروز هم اكثريت مردم ما از يك سري امكانات اوليه زندگي محرومند، اما برخورداران از امتيازات دنيا، همچنان هم مورد خطاب كلام مولا علي (عليه السلام) مي باشند و كساني كه مسئوليت دولتي دارند،‌بار مسئوليتشان سنگين تر است.

اجراي اين دو سيره، مسئوليتي است كه در پيش روي همه ماست.

اميرالمؤمنين اين دو مشعل را روشن كرده است تا همه تاريخ را روشن كند و اگر كساني سرپيچي كنند خودشان ضرر خواهند ديد.

چرا كه :

نام علي ، ياد علي و درس علي در تاريخ فراموش نخواهد شد.

www.emamali.net

حكاياتي از زندگي حضرت زهرا (عليها سلام)

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Sat, 07 Jun 2008 02:06:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

حكاياتي از زندگي حضرت زهرا (عليها سلام)

ايمان زهرا

رسول خدا(ص) فرمود: اي سلمان خداوند دل و تمام اعضا و جوارح فاطمه را پر از ايمان كرده است . او براي بندگي و اطاعت از خداوند كه به جاي خلوتي مي رود، يكي از فرشتگان الهي به نام «زوقائيل» {و در روايت ديگري به نام جبرئيل} فرود آمده آسياب او را مي چرخاند و خداوند رنج و زحمت دنيا را به همراه زحمت آخرت از او بر طرف كرده او را كفايت مي كند .

زهرا(س) در اوج قله ايمان است. بهترين گواه بر وجود سراسر ايمان او، يكي تأمل در زندگي و رفتار و حالات خود اوست و ديگري هم شهادت رسول خدا(ص).

-اي سلمان! دخترم فاطمه آن چنان ايمان در اعماق دل و تمامي وجودش نفوذ كرده كه براي عبادت خدا خود را از همه چيز فارغ مي سازد .

خدا تمامي وجود دخترم فاطمه را لبريز از ايمان و يقين نموده است .

(بحارالانوار،‌ ج 43، ص 46 .)

پاكي و عبادت زهرا(س)

امام صادق(ع) فرمود<**ادامه مطلب...**>:

« فاطمه(س) از آن جهت محدثه ناميده شد كه فرشتگان بر او فرود مي آمدند و با او گفت و گو مي كردند، همان گونه كه با مريم بنت عمران(س) گفت و گو مي كردند، آن ها به فاطمه مي گفتند: « اي فاطمه! همانا خداوند تو را برگزيده، و از پليدي ها تطهير نموده، و تو را بر زنان دو عالم برتري داده است. پس اي فاطمه ! خدايت را سپاسگزار بوده وي را عبادت نما .»

آن ها با يكديگر گفتگو مي كردند، ‌شبي فاطمه(س) به آن ها گفت : « آيا آن كه در اين آيه،‌ نسبت به زنان دو عالم،‌ فضيلت و برتري داده شده، مريم دختر عمران نبوده است ؟ »

فرشتگان گفتند: « مريم(س) بزرگ و برگزيده زنان زمان خود بوده،‌ ولي خداوند تو را بر تمامي زنان دو عالم از اولين تا آخرين ايشان برتري بخشيده است. »

(نماز بانوان ، ص69)

خشيت زهرا(س)

چون آيه شريفه « وَاِنَّ جَهََنَّمَ لَمَوْعِدَهُمْ أَجْمَعينَ لَها سَبْعَةَ اَبْواب لِكُلِّ بابِ مُنْهُمْ جُزْءٌ مَقسُوم .» نازل گرديد، رسول خدا(ص) به صداي بلند گريه كرد، چندان كه صحابه از گريه رسول خدا(ص) همه گريستند و جهت اين شدت گريه را نمي دانستند و از هيبت نبوت جرئت سئوال هم نداشتند، بالاخره از سلمان فارسي درخواست كردند كه او سئوال بنمايد، سلمان چون مي دانست كه رسول خدا(ص) هرگاه فاطمه(س) را ملاقات بنمايد،‌ خوشحال و مسرور مي شود، فلذا به در خانه فاطمه آمد كه او را از قصه آگاه بنمايد، از شكاف در نگاه كرد، ديد مقداري جو نزد فاطمه(س) است كه آن را آسياب مي نمايد و اين آيه شريفه را قرائت مي نمايد: « و ما عندالله خير و ابقي؛ آن چه در نزد خداست بهتر و پاينده تر است .»

سلمان ديد فاطمه(س) در آن حال عبايي برخود پيچيده است كه دوازده جاي او را با ليف خرما خياطي كرده اند، سپس سلمان، فاطمه(س) را از قصه آگاه گردانيد، آن مستوره كبري به محض شنيدن از جا برخاست و همان چادر نامبرده را بر سر كرد و از خانه بيرون آمد، سلمان چون اين را ديد، سيلاب اشك او جاري شد و با خود مي گفت: دختران پادشاه فارس و روم در لباس هاي مخمل و ابريشم غوطه مي خورند و جامه هاي زرتار در بر مي نمايند و اينك دختر سيد پيغمبران چادري سر كرده است كه دوازده جاي او را با ليف خرما خياطي كرده اند!

فاطمه(س) از گفتار سلمان مطلع گرديد،‌چون به نزد پدر بزرگوار خود رسيد، سلام كرده جواب شنيد عرض كرد: اي پدر بزرگوار ! سلمان به چادر مرقعه من نظر مي كند گريه مي كند، به حق آن خدايي كه تو را به راستي به خلق مبعوث گردانيده است كه اكنون پنج سال است من در خانه علي زندگاني م يكنم، يك پوست گوسفندي است كه در روزها شتر آبكش خود را به روي آن پوست درست كرده ام كه آن را از ليف خرما به جاي پنبه پر كرده ام، رسول خدا(ص) متوجه سلمان شده فرمود: « اي سلمان! بدان كه دختر من فاطمه در دسته سابقين است؛ يعني السابقون السابقون اولئك المقربون، فاطمه از مقربين است كه سبقت در جميع خيرات و فضايل تشريعي دارد و در همه آن ها پيش قدم است اصلاً نظر به زخارف دنيا ندارد! »

بالجمله عرض كرد: « اي پدر بزرگوار! جانم فداي تو باد، چه چيز شما را به گريه آورده است؟»

سلام ملايك بر محراب عبادت زهرا(س)

يك روز رسول خدا(ص) نشسته بود و علي، فاطمه، حسن و حسين(ع) نيز در نزد او بودند كه پيامبر(ص) فرمود: « خداوندا! تو مي داني كه اين ها «اهل» من هستند و گرامي ترين مردم در نزد من مي باشند، پس دوست بدار آن را كه آن ها را دوست دارد، و دشمن بدار آن را كه با آن ها دشمني كند، و راهبري كن آن كس را كه آن ها را رهبر خود گيرد، و عداوت كن با آن كه به عداوت با آن ها برخيزد، و ياري نما كسي را كه آن ها را ياري كند، و آن ها - مقصود اهل بيت پيامبر(ص) است- را از هرگونه پليدي پاك گردان و از هرگونه گناهي معصوم شان بدار، و ايشان را به وسيله روح القدس تأييد فرما .

سپس خطاب به علي(ع) فرمود : « اي علي! تو امام اين امت و خليفه بر آن ها بعد از من هستي، و تو هدايت كننده مؤمنان به سوي بهشت خواهي بود و گويي دخترم فاطمه(س) را مي بينم كه در روز قيامت بر شتري از نور سوار است و در طرف راست وي هفتاد هزار فرشته و در طرف چپ او نيز هفتاد هزار فرشته قرار دارند و او زنان مؤمن امت را به سوي بهشت راهنمايي مي كند .

پس هر زني كه پنج نماز واجب را در روز و شب به جاي آورد، و زكات مال خود را بپردازد، و از شوهر خود اطاعت نمايد، به شفاعت دخترم فاطمه(س) داخل بهشت مي شود، زيرا او بزرگ و سرور زنان عالميان است .»

سئوال شد: يا رسول الله! آيا فاطمه(س) فقط سرور زنان زمان خويش است؟

پيامبر فرمود : « اين مقام براي حضرت مريم دختر عمران(ع) بوده است،‌ اما دختر من فاطمه(س) بزرگ زنان عالميان از اولين و آخرين ايشان است، هنگامي كه او در محراب عبادت مي ايستد هفتاد هزار فرشته مقرب به او سلام مي كنند و او را همان گونه كه حضرت مريم(س) را ندا     مي كردند مورد خطاب قرار داده و مي گويند: خداوند تو را برگزيده، و از همه پليدي ها پاك نموده و بر زنان عالميان برتري داده است .»

سپس رسول خدا(ص) متوجه علي(ع) گرديد و گفت : « اي علي! فاطمه پاره تن من است، و او نور چشم و ميوه دل من است، پس آن چه او را آزار دهد مرا نيز مي آزارد، و آن چه او را شادمان گرداند موجب شادماني من مي شود، و همانا او در ميان اهل بيت من اولين كسي است كه به من مي پيوندد، پس بعد از من به او احسان و نيكي كن؛ و اما حسن و حسين، پس آن ها فرزندان و گل هاي خوشبوي من هستند، و آن دو سرور جوانان بهشت مي باشند، پس آن ها را مانند چشم و گوش خود گرامي بدار .

سپس پيامبر(ص) دستش را به سوي آسمان بلند كرد و گفت : « خداوندا!‌ من تو را شاهد مي گيرم كه دوستداران آنان را دوست و دشمنان آنان را دشمن باشم، در صلح و سلامت خواهم بود با كسي كه با ايشان در صلح و سلامت باشد، و در حال جنگ خواهم بود با آنان كه با ايشان جدال و جنگ كند، و دشمن كسي خواهم بود كه با آنان دشمني ورزد، و متولي كسي خواهم بود كه اينان را راهبر و سرپرست خود گرفته باشد .»

نماز شب حضرت زهرا

امام حسن مجتبي(ع) مي فرمايد: " در دوران كودكي شبي بيدار ماندم و به نظاره مادرم زهرا(س) در حالي كه مشغول نماز شب بود گذراندم .

پس از آن كه نمازش به پايان رسيد متوجه شدم كه در دعاهايش يك يك مسلمين را نام مي برد و آن ها را دعا مي كند، خواستم بدانم كه درباره خودش چگونه دعا مي كند . اما با كمال تعجب ديدم كه براي خود دعا نكرد . فردا از او سئوال كردم : " چرا براي خودت دعا نكردي؟ فرمود : " يا بُنَيَّ؛‌ الجّار ثَمََّ الدّارِ " پسرم، اول همسايه بعد خودت .

پيامبر اكرم (ص) فرمودند: " اما دخترم فاطمه(ع) پس به راستي كه او سيده زنان عالميان از اولين و آخرينشان مي باشد ."

تا آنجا كه فرمود: " زماني كه در محرابش در مقابل پروردگار- جل جلاله- مي ايستد، نورش براي ملائكه پرتو افكني مي كند، آنچنان كه ستارگان آسمان براي اهل زمين نورافكني مي نمايند و خداوند متعال به ملائكه هايش مي فرمايد : " اي ملائكه من!‌ بنگريد به اَمَه و كنيز من فاطمه سيده كنيزانم، كه در مقابل من به عبادت ايستاده،        به طوري كه بدنش از ترس مقام من مي لرزد . و با تمام وجود و قلبش بر عبادت و اطاعتم روي آورده، شما فرشتگانم را شاهد مي گيرم كه شيعيان فاطمه(ع) را از آتش جهنم ايمن گردانيم "

البته به شرطي كه ما از پيروان راستين آن بانوي بزرگ اسلام باشيم .

                                                                     ( منتهي الامال ،‌ ج1، ص 97)

برداشتهاي غلط از انتظار فرج از ديدگاه امام خميني(رحمة الله عليه)

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Sat, 12 Apr 2008 17:15:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

برداشتهاي غلط از انتظار فرج از ديدگاه امام خميني(رحمة الله عليه)

برداشتهايي که از انتظار فرج شده است؛ بعضي اش را من عرض مي کنم. بعضيها انتظار فرج را به اين مي دانند که در مسجد، در حسينيه، در منزل بنشينند و دعا کنند و فرج امام زمان- سلام الله عليه- را از خدا بخواهند. اينها مردم صالحي هستند که يک همچو اعتقادي دارند. بلکه بعضي از آنها را که من سابقاً مي شناختم بسيار مرد صالحي بود، يک اسبي هم خريده بود، يک شمشيري هم داشت و منتظر حضرت صاحب - سلام الله عليه- بود. اينها به تکاليف شرعي خودشان هم عمل مي کردند و نهي از منکر هم مي کردند و امر به معروف هم مي کردند، لکن همين، ديگر غير از اين کاري ازشان نمي آمد و فکر اين مهم که يک کاري بکنند، نبودند...

يک دسته ديگري بودند که انتظار فرج را مي گفتند اين است که ما کار نداشته باشيم به اينکه در جهان چه مي گذرد، بر ملت ها چه مي گذرد، بر ملت ما چه مي گذرد؛ به اين چيزها ما کار نداشته باشيم، ما تکليف هاي خودمان را عمل مي کنيم، براي جلوگيري از <**ادامه مطلب...**>اين امور هم خود حضرت بيايند ان شاءالله، درست مي کنند؛ ديگر ما تکليفي نداريم. تکليف ما همين است که دعا کنيم ايشان بيايند و کاري به کار آنچه در دنيا مي گذرد يا در مملکت خودمان مي گذرد، نداشته باشيم. اينها هم يک دسته اي، مردمي بودند که صالح بودند. يک دسته اي مي گفتند که خوب، بايد عالم پر [از] معصيت بشود تا حضرت بيايد؛ ما بايد نهي از منکر نکنيم، امر به معروف هم نکنيم تا مردم هر کاري مي خواهند بکنند؛ گناه ها زياد بشود که فرج نزديک بشود. يک دسته اي از اين بالاتر بودند، مي گفتند: بايد دامن زد به گناهها، دعوت کرد مردم را به گناه تا دنيا پر از جور و ظلم بشود و حضرت - سلام الله عليه- تشريف بياورند. اين هم يک دسته اي بودند که البته در بين اين دسته، منحرفهايي هم بودند، اشخاص ساده لوح هم بودند، منحرفهايي هم بودند که براي مقاصدي به اين دامن مي زدند. يک دسته ديگري بودند که مي گفتند که هر حکومتي اگر در زمان غيبت محقق بشود، اين حکومت باطل است و برخلاف اسلام است. آنها مغرور بودند. آنهايي که بازيگر نبودند، مغرور بودند به بعض رواياتي که وارد شده اسـت بر اين امر که هر عَلَمي بلند بشود قبل از ظهور حضرت، آن علم، علم باطل است. آنها خيال کرده بودند که نه، هر حکومتي باشد، در صورتي که آن روايات[اشاره دارد] که هر کس علم بلند کند با علم مهدي، به عنوان ((مهدويت)) بلند کند، [باطل است.] حالا ما فرض مي کنيم که يک همچو رواياتي باشد، آيا معنايش اين نيست که تکليفمان ديگر ساقط است؟ يعني، خلاف ضرورت اسلام، خلاف قرآن نيست اين معنا که ما ديگر معصيت بکنيم تا پيغمبر بيايد، تا حضرت صاحب بيايد؟ حضرت صاحب که تشريف مي آورند براي چي مي آيند؟ براي اينکه گسترش بدهند عدالت را، براي اينکه حکومت را تقويت کنند، براي اينکه فساد را از بين ببرند. ما برخلاف آيات شريفه قرآن دست از نهي از منکر برداريم، دست از امر به معروف برداريم و توسعه بدهيم گناهان را براي اينکه حضرت بيايند؟ حضرت بيايند چه مي کنند؟ حضرت مي آيند، مي خواهند همين کارها را بکنند. الآن ديگر ما هيچ تکليفي نداريم؟ ديگر بشر تکليفي ندارد، بلکه تکليفش اين است که دعوت کند مردم را به فساد؟ به حسب رأي اين جمعيت، که بعضيشان بازيگرند و بعضيشان نادان، اين است که ما بايد بنشينيم، دعا کنيم به... آمريکا ... و ... اذنابشان... و امثال اينها تا اينکه اينها علم را پر کنند از جور و ظلم و حضرت تشريف بياورند. بعد حضرت تشريف بياورند، چه کنند؟ حضرت بيايند که ظلم و جور را بردارند؛ همان کاري که ما مي کنيم و ما دعا مي کنيم که ظلم و جور باشد! حضرت مي خواهند همين را برش دارند. ما اگر دستمان مي رسيد، قدرت داشتيم، بايد برويم تمام ظلم و جورها را از عالم برداريم. تکليف شرعي ماست، منتها ما نمي توانيم. ايني که هست اين است که حضرت عالم را پر مي کند از عدالت؛ نه شما دست برداريد از تکليفتان، نه اينکه شما ديگر تکليف نداريد. ما تکليف داريم که، ايني که مي گويد حکومت لازم نيست، معنايش اين است که هرج و مرج باشد. اگر يک سال حکومت در يک مملکتي نباشد، نظام در يک مملکتي نباشد، آن طور فساد پر مي کند مملکت را که آن طرفش پيدا نيست. آني که مي گويد حکومت نباشد، معنايش اين است که هرج و مرج بشود؛ همه هم را بکُشند؛ همه به هم ظلم بکنند براي اينکه حضرت بيايد. حضرت بيايد چه کند؟ براي اينکه رفع کند اين را. ايـن آدم عاقـل، يـک آدم اگر سفينه نباشد، اگر مغرض نباشد، اگر دست سياسـت ايـن کـار را نکرده باشد که بازي بدهد ماهارا که ما کار به آنها نداشته باشيم، آنها بيايند هر کاري مي خواهند انجام بدهند، اين بايد خيلي آدم نفهمي باشد! اما مسئله اين است که دست سياست در کار بوده؛ همان طوري که تزريق کرده بودند به ملتها، به مسلمين، به ديگر اقشار جمعيتهاي دنيا که سياست کار شماها نيست؛ برويد سراغ کار خودتان و آن چيزي که مربوط به سياست است، بدهيد به دست امپراتورها. خوب، آنها از خدا مي خواستند که مردم غافل بشوند و سياست را بدهند دست حکومت و به دست ظلمه، دست آمريکا، دست شوروي، دست امثال اينها و آنهايي که اذناب اينها هستند و اينها همه چيز ما را ببرند، همه چيز مسلمانها را ببرند، همه چيز مستضعفان را ببرند و ما بنشينيم بگوييم که نبايد حکومت باشد، اين يک حرف ابلهانه است، منتها چون دست سياست در کار بوده، اين اشخاص غافل را، اينها را بازي دادند و گفتند: شما کار به سياست نداشته باشيد، حکومت مال ما، شما هم برويد توي مسجدهايتان بايستيد نماز بخوايند! چه کار داريد به اين کارها؟ اينهايي که مي گويند که هر علمي بلند بشود و هر حکومتي، خيال کردند که هر حکومتي باشد اين برخلاف انتظار فرج است. اينها نمي فهمند چي دارند مي گويند. اينها تزريق کرده اند بهشان که اين حرفها را بزنند. نمي دانند دارند چي چي مي گويند. حکومت نبودن، يعني اينکه همه مردم به جان هم بريزند، بکشند هم را، بزنند هم را، از بين ببرند، برخلاف نص آيات الهي رفتار بکنند. ما اگر فرض مي کرديم دويست تا روايت هم در اين باب داشتند، همه را به ديوار مي زديم؛ براي اينکه خلاف آيات قرآن است. اگر هر روايتي بيايد که نهي از منکر را بگويد نبايد کرد، اين را بايد به ديوار زد، اين گونه روايت قابل عمل نيست. و اين نفهمها نمي دانند چي مي گويند، هر حکومتي باشد حکومت[باطل] است!... اينها يک چيزهايي است که اگر دست سياست در کار نبود، ابلهانه بود، لکن آنها مي فهمند دارند چي مي کنند. آنها مي خواهند ما را کنار بزنند. بله، البته آن پر کردن دنيا را از عدالت، آن را ما نمي توانيم [پر] بکنيم. اگر مي توانستيم، مي کرديم، اما چون نمي توانيم بکنيم ايشان بايد بيايند. الآن عالم پر از ظلم است. شما يک نقطه هستيد در عالم. عالـم پـر از ظلـم است. ما بتوانيم جلوي ظلم را بگيريم. بايد بگيريم؛ تکليفمان است. ضرورت اسلام و قرآن [است،] تکليف ما کرده است که بايد برويم همه کار را بکنيم. اما نمي توانيم بکنيم؛ چون نمي توانيم بکنيم، بايد او بايد تا بکند. اما ما بايد فراهم کنيم کار را. فراهم کردن اسباب اين است که کار را نزديک بکنيم، کار را همچو بکنيم که مهيا بشود عالم براي آمدن حضرت-سلام الله عليه – در هر صورت، اين مصيبتهايي که هست که به مسلمانها وارد شده است و سياستهاي خارجي دامن بهش زده اند، براي چاپيدن اينها و براي از بين بردن عزت مسليمن است]. و باورشان هم آمده است خيليها. شايد الآن هم بسياري باور بکنند که نه، حکومت نبايد باشد، زمان حضرت صاحب بايد بيايد حکومت. و هر حکومتي در غير زمان حضرت صاحب، باطل است؛ يعني، هرج و مرج بشود، عالم به هم بخورد تا حضرت بيايد درستش کند! ما درستش مي کنيم تا حضرت بيايد.

چرا تقليد كنيم؟ فلسفه آن چيست؟

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Tue, 08 Apr 2008 03:56:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

چرا تقليد كنيم؟ فلسفه آن چيست؟

ذهنِ پرسش‏گر هر مسلمانى در جست‏وجوى فلسفه احكام شرعى است. اهميّت آگاهى از فلسفه تقليد، نسبت به ديگر احكام، بيشتر است، زيرا:
اولاً: اصل لزوم تقليد، از مسائلى است كه مكلف بايد خودش به آن دست يابد و نمى‏تواند در اين مسأله تقليد كند. اگر مكلّف مسأله لزوم تقليد را دريافت، باب استفاده از فتاواى مجتهد به روى او باز مى‏شود.
ثانياً: فلسفه تقليد، در واقع همان دليل و مستند و مدركى است كه لزوم تقليد را براى مكلف اثبات مى‏كند؛ بر خلاف ديگر احكام شرعى كه دليل آن‏ها امر و نهى‏هايى است كه در قرآن و روايات موجود است، <**ادامه مطلب...**>بدون اينكه لزوما در آنها به فلسفه احكام نيز اشاره شده باشد.
لزوم تقليد
در شريعت اسلام، واجبات و محرماتى وجود دارد كه خداى حكيم آنها را براى سعادت دنيا و آخرت انسان تشريع كرده است؛ واجبات و محرماتى كه اگر انسان آنها را اطاعت نكند، نه به سعادتِ مطلوب مى‏رسد و نه از عذاب سرپيچى از آنها در صورت مخالفت در امان است.
از سوى ديگر، چنين نيست كه هر مسلمانى بتواند به آسانى، احكام شرعى را از قرآن و روايات و يا از عقل خود در يابد. نه قرآن مانند يك كتاب حقوقى يا رساله عمليه، احكام شرعى را به طور صريح بيان كرده است، و نه روايات معصومين(ع) چنين است، و نه عقل بشر به تنهايى مى‏تواند همه احكام را دريابد.
براى شناخت احكام شرعى، آگاهى‏هاى فراوانى، از جمله: فهم آيات و روايات، شناخت حديث صحيح از غير صحيح، كيفيت تركيب و جمع روايات و آيات، و ده‏ها مسأله ديگر لازم است كه آموختن آنها نيازمند سال‏ها تلاش جدى است.
در چنين حالتى، مكلف خود را در برابر سه راه مى‏بيند: نخست اينكه راه تحصيل اين علم را كه همان اجتهاد است پيش گيرد؛ دوم اينكه در هر كارى آراى موجود را مطالعه كرده، به گونه‏اى عمل كند كه طبق همه آرا عمل او صحيح باشد (يعنى احتياط كند)؛ و سوم اينكه از رأى كسى كه اين علوم را كاملاً آموخته و در شناخت احكام شرعى كارشناس است، بهره جويد.
بى‏شك، او در راه اول اگر به اجتهاد برسد، كارشناس احكام شرعى خواهد شد و از دو راه ديگر بى‏نياز، امّا تا رسيدن به آن، ناگزير از دو راه ديگر است.
راه دوم نيازمند اطلاعات كافى از آراى موجود در هر مسأله و روش‏هاى احتياط است و در بسيارى از موارد، به دليل سختى احتياط، زندگى عادى او را مختل مى‏كند. اين سه راه اختصاص به برخورد انسان با احكام شرعى ندارد و در هر مسأله تخصصى ديگر وجود دارد؛ مثلاً يك مهندس متخصص را فرض كنيد كه بيمار مى‏شود. او براى درمان بيمارى خود يا بايد خود شخصا به تحصيل علم پزشكى بپردازد، يا تمام آراى پزشكان را مطالعه كرده، به گونه‏اى عمل كند كه بعدا پشيمان نشود، و يا به يك پزشك متخصص رجوع كند.
راه اول او را به درمان سريع نمى‏رساند. راه دوم نيز بسيار دشوار است و او را از كار تخصصى خود، كه مهندسى است، باز مى‏دارد. لذا او بى‏درنگ از يك پزشك متخصص كمك مى‏گيرد و رأى او را عمل مى‏كند.
او در عمل به رأى پزشك متخصص، نه تنها خود را از پشيمانى آينده و احيانا سرزنش دوستان نجات مى‏دهد؛ بلكه در اغلب موارد، درمان نيز مى‏شود. مكلف نيز در عمل به رأى مجتهد متخصص، نه تنها خود را از پشيمانى آخرت و عذاب الهى نجات مى‏دهد،؛ بلكه به مصالح احكام شرعى نيز دست مى‏يابد.

علامه فضل‌الله:صهيونيسم و انتشار تصاوير موهن پيامبر اکرم (صلي ال

كانون فرهنگي و هنري صالحين(مسجد عمار ياسر مشهد مقدس) — Sat, 01 Mar 2008 20:08:00 GMT

علامه فضل‌الله: گروه‌هاي مرتبط با صهيونيسم جهاني در انتشار تصاوير موهن پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله) دست دارند

بسم الله الرحمن الرحيم

علامه فضل‌الله در واکنش به چاپ مجدد تصاوير موهن پيامبر اکرم‌ (ص) در روزنامه‌هاي دانمارکي، گروه‌هاي مرتبط با صهيونيسم جهاني را در اين اقدامات که با هدف مانع‌تراشي در روابط مسلمانان و مسيحيان صورت مي‌گيرد، دخيل دانست.
به گزارش دفتر اطلاع رساني علامه محمدحسين فضل‌الله، مرجع شيعه‌ي لبنان، اين روحاني شيعه در نامه‌اي به دولت دانمارک که از طريق سفارت دانمارک در لبنان به مقامات اين کشور ابلاغ شد، اظهار داشت: چاپ مجدد اين تصاوير موهن در 17 روزنامه‌ي دانمارکي، بار ديگر خشم و ناراحتي مسلمانان را برانگيخت.
وي افزود: اين اقدام اين‌بار با بهانه‌هاي واهي از جمله <ادامه مطلب...>کشف طرح ترور کاريکاتوريست اين تصاوير موهن توسط پليس دانمارک صورت گرفت و سوالي که در اين‌باره ايجاد مي‌شود اين است که علت اين اقدامات که موجب پيچيدگي روابط جهان و کشورهاي اسکانديناوي از جمله دانمارک مي‌شود، چيست؟
وي افزود: همه مي‌دانند که پيش از اين هيچ مشکلي بين دانمارک و مسلمانان وجود نداشته که بخواهد چنين تنش و بحران بزرگي را در روابط دو طرف ايجاد کند زيرا هرگز موضوع تاريخي حاد و بزرگي نبوده که دانمارک را در موضع مخالفت با اسلام و مسلمانان قرار دهد به ويژه آن‌که گروه‌هاي اسلامي در دانمارک به قوانين اين کشور احترام مي‌گذارند و تحت نظارت و حمايت دولت دانمارک هستند.
علامه فضل‌الله تاکيد کرد: چاپ مجدد اين تصاوير، با اين روش‌هاي تحريک آميز نگراني ما را نسبت به اين امر تشديد ساخته که برخي گروه‌هاي سابقه‌دار که پيش از اين در اقدامات اين‌چنين دست داشته‌اند، اين بار نيز در اين اقدام که با هدف ايجاد شکاف بين مسلمانان و مسيحيان صورت گرفته، دخالت داشته باشند.
وي افزود: ما معتقديم، برخي گروه‌هاي يهودي که براي سازمان‌هاي وابسته به صهيونيسم بين‌المللي کار مي‌کنند همواره در تلاش هستند تا در روابط مسلمانان و مسيحيان و روابط جهان اسلام با غرب مانع تراشي کنند زيرا مذاکرات مسلمانان و مسيحيان و هماهنگي و همکاري آنها در کشورهاي غربي را تهديدي براي خود مي‌دانند و از اين امر نگران هستند.
مرجع شيعه‌ي لبنان گفت: همزيستي مسالمت‌آميز بين مسلمانان و پيروان کتاب‌هاي آسماني به ويژه مسيحيان، موضوعي است که در قرآن کريم تاکيد شده و تاريخ روابط مسلمانان با ديگر پيروان اديان آسماني نيز آن را به اثبات رسانده است.
وي به دولت دانمارک هشدار داد که به بهانه‌ي آزادي بيان و انديشه و يا به هر دليل ديگري مقابل اين امر سکوت نکند و يا به توجيه آن نپردازد زيرا قوانين دانمارک نيز با بي‌احترامي به مقدسات بيش از يک و نيم ميليارد مسلمان مخالف است و اين اقدامات به پيچيدگي بيشتر امور و ايجاد مشکلات بزرگ بين دانمارک و جهان اسلام مي‌انجامد.
علامه فضل‌الله گفت: ما نمي‌توانيم تصور کنيم که قانون هيچ کشوري اجازه‌ي از بين رفتن روابط اين کشور با بخش بزرگي از ملت جهان (مسلمانان) را بدهد. زيرا اصل قانون بر حمايت از کشورها، ملت‌ها و منافع عالي آنها استوار است.
اين مرجع شيعه تصريح کرد: در حالي که کشورهاي غربي با هر نوع يهود ستيزي مخالف هستند، آيا توجيهي براي اسلام ستيزي دارند؟ و سوال ديگر آن که آيا آزادي بيان و انديشه تنها به توهين به مقدسات مسلمانان و هتک حرمت آنها محدود است؟ در حالي که يک روزنامه‌نگار غربي جرات توهين به يهوديان و يا انجام تحقيقات در خصوص مساله‌ي هولوکاست را ندارد.
وي از دولت دانمارک خواست تا با اتخاذ تدابير مناسب جلوي اين قبيل اقدامات غير فرهنگي را که به ايجاد فتنه و آشوب بين مسلمانان و جهان غرب منجر مي‌شود، بگيرد.
از سوي ديگر عبدالرحمن العطيه، دبيرکل شوراي همکاري خليج فارس نيز اين اقدام روزنامه‌هاي دانمارکي را محکوم کرده و آن را اقدامي بيهوده توصيف کرد.
وي از مسوولان دولت دانمارک خواست تا جلوي اين قبيل رفتارهاي تحريک آميز که احساسات صدها ميليون مسلمان سراسر جهان را خدشه‌دار ساخته، بگيرد و با محاکمه ي عاملان اين اقدام از تکرار آن جلوگيري کند، زيرا اين اقدام افراط‌گرايي در برابر دين اسلام را تقويت مي‌کند.
العطيه نسبت به پيامدهاي منفي اين اقدامات توهين آميز عليه پيامبر اکرم (ص)، بر طرح گفت‌وگوي بين اديان و تمدن‌ها هشدار داد.
در قاهره نيز بنا به تصميم وزير اطلاع‌رساني مصر، از پخش چهار روزنامه‌ي خارجي که در يکي از شماره‌هاي اخير خود تصاوير موهن پيامبر اکرم (ص) را منتشر کرده بودند، جلوگيري شد.
بر اساس اين گزارش، مقامات دولت مصر دستور توقيف روزنامه‌هاي آلماني دي‌ولت و فرانکفورتر و دو روزنامه‌ي انگليسي وال استريت ژورنال و آبزرور را صادر کردند.
دولت مصر تصميم گرفته است، از پخش هر گونه روزنامه و يا مجله‌ي خارجي که تصاوير موهن پيامبر(ص) را منتشر سازد، جلوگيري کند.
سازمان‌هاي امنيتي مصر نيز اعلام کردند: بيش از پنج هزار دانشجوي مصري، روز سه‌شنبه با برپايي تظاهراتي در دانشگاه اسيوط در جنوب مصر، اين اقدام روزنامه‌هاي غربي را محکوم کرده و از دولت مصر خواستند تا کالاهاي دانمارکي را در اين کشور تحريم کنند.
سخنگوي وزارت امور خارجه‌ي مصر نيز تاکيد کرد: احمد ابوالغيظ، وزير امور خارجه‌ي اين کشور يکي از معاونانش را مکلف ساخته تا سفير دانمارک در قاهره را در ارتباط با اين مساله فرا خواند.