آيا همين که بگوييم علي به عثمان بن حنيف که از خواص اصحاب اوست فرموده شما     نمي توانيد مثل من عمل کنيد و اينکه امام سجاد زين العابدين در مقابل زهد و عبادت اميرالمؤمنين احساس عجز مي کنند، اينکه امام باقر (عليه السلام) مي فرمايد: از ما معصومين هم هيچ کس توان انجام دادن اعمال علي (عليه السلام) را ندارد، آيا براي توجيه بي مسئوليتي ما کافي است؟

پس فرمايش علي (عليه السلام) چه مي شود، که مي فرمايد :

 إن لکل مأموم إماماً يقتدي به

هر پيروي را امامي است که به او اقتدا مي کند و از او پيروي مي نمايد.

علي (عليه السلام) خود پاسخ ما را داده است و پس از ذکر سيره خود و ذکر اينکه شما توانايي چنين عمل کردني را نداريد، مي فرمايد :

و لکن أعينوني بورعِ و إجتهادِ و عقهِ و سدادِ

اما با پرهيزکاري و تلاش فراوان و پاکدامني و راستي مرا ياري دهيد.

پس سخن در اين نيست که ما يا جامعه ما بتواند خود را همگون و همسان با علي بن ابيطالب کند. سخن در پيدا کردن سمت و جهت حرکت است،‌يعني :

مسئوليت ما و جامعه شيعي و علوي ما قرار گرفتن در سمت وسويي است که به علي (عليه السلام) منتهي مي شود.

مسئوليت ما قرار گرفتن در جبهه اي است که علي (عليه السلام) علمدار اوست. پس اگر جامعه ما جامعه اي شيعي و حکومت ما حکومتي علوي است،‌با توجه به بارزترين شاخصه هاي اميرالمؤمنين در دوران حکومتش، مسئوليت فعلي ما چيست؟

1- تلاش جهت برقراري عدالت اجتماعي و تبديل آ‌ن به فرهنگ ملي

عدالت اجتماعي يعني يکسان بودن نظر و نگاه حکومت نسبت به آحاد مردم در مقابل قانون، امتيازات و برخوردها از يکسو و يکسان بودن حرکت و نگاه و اشاره مسئولين از بالاترين رده ها تا پايين ترين رده ها در پرداختن به مشکلات مردم از سوي ديگر. يعني اينکه همه مردم جامع احساس کنند که به طور يکسان از برکات نظام اسلامي بهره مند مي گردند و براي رسيدن به چنين مرتبه اي بايد هيچ يک از اصول و ارزشها تحت الشعاع ملاحظه کاري و شخصيت افراد صاحب نفوذ قرار نگيرد. و البته همين عدالت اميرالمؤمنين بود که موجب شد کساني که صاحب نفوذ بودند نتوانند او را تحمل کنند و در پايان هم (قتل في محراب عبادته لشده عدله). گر چه توده هاي مردم از عدالت اميرالمؤمنين مسرور بودند اما متاسفانه به علت ضعيف بودن قدرت تحليل مردم، افراد صاحب نفوذ برافکار مردم اثرمي گذاشتند و آنها را به انحراف و مخالفت مي کشيدند.

پس مسئوليت ما اجراي عدالت در هر مقام و منصب به مقدار توان و طاقت است.

بايد عدالتي را که مي شود اجرا کرد ، به اجرا در آ‌ورد و براي رسيدن به آن ، مردم بايد معناي عالت را بفهماندن تا عدالت به صورت يک فرهنگ در آمده و قابل تحمل شود و مردم براي رسيدن به آن تلاش کنند.

2- علاج بيماريهاي اساسي جامعه اسلامي از طريق زهد علوي

اگر چه اکثريت مردم زمان اميرالمؤمنين کساني بودند که از لذتهاي دنيا محروم بودند، اما اميرالمؤمنين همچنان بر زهد تأکيد مي کرد و خطابش در اين تأکيد با متمکنين و ثروتمندان جامعه بود. امروز هم اکثريت مردم ما از يک سري امکانات اوليه زندگي محرومند، اما برخورداران از امتيازات دنيا، همچنان هم مورد خطاب کلام مولا علي (عليه السلام) مي باشند و کساني که مسئوليت دولتي دارند،‌بار مسئوليتشان سنگين تر است.

اجراي اين دو سيره، مسئوليتي است که در پيش روي همه ماست.

اميرالمؤمنين اين دو مشعل را روشن کرده است تا همه تاريخ را روشن کند و اگر کساني سرپيچي کنند خودشان ضرر خواهند ديد.

چرا که :

 نام علي ، ياد علي و درس علي در تاريخ فراموش نخواهد شد. 

www.emamali.net